नेपालको राजनीतिक इतिहासले बारम्बार एउटा सत्य प्रमाणित गरेको छ—पुरानो शक्तिको विकल्प पुरानै शक्ति बन्न सक्दैन। जब जनताले परिवर्तनको अपेक्षा गर्छन्, उनीहरू नयाँ सोच, नयाँ दृष्टिकोण र नयाँ राजनीतिक संस्कृतिको खोजीमा हुन्छन्। तर पछिल्लो समय नयाँ शक्तिका रूपमा उदाएका दलहरूप्रति जनताले राखेका आशा र विश्वास क्रमशः निराशामा बदलिन थालेका संकेत देखिन थालेका छन्।

विशेषगरी राष्ट्रियता, सीमा सुरक्षा, आर्थिक नीति तथा जनजीविकासँग सम्बन्धित विषयमा देखिएका अभिव्यक्ति, बजेटप्रतिको दृष्टिकोण र कार्यशैलीले केही नयाँ शक्तिहरूको वैचारिक अस्पष्टता उजागर गरेको देखिन्छ। केवल अनुहार परिवर्तन हुँदैमा राजनीति परिवर्तन हुँदैन। जनताका वास्तविक समस्या समाधान गर्न स्पष्ट विचार, लक्ष्य र संघर्षको दिशा आवश्यक हुन्छ।

नेपालमा विद्यमान व्यवस्था केही सकारात्मक उपलब्धिसहित आएको भए पनि यसले देशका आधारभूत समस्या समाधान गर्न सकेको छैन। बेरोजगारी, भ्रष्टाचार, आर्थिक परनिर्भरता, राष्ट्रिय स्वाधीनतामाथिका चुनौती तथा सामाजिक असमानता अझै यथावत् छन्। त्यसैले समस्या केवल सरकार वा दल परिवर्तनको मात्र नभई व्यवस्थाको चरित्र र दिशासँग पनि जोडिएको छ।

इतिहासले देखाउँछ कि कुनै पनि ठूलो राजनीतिक परिवर्तन केवल निर्वाचनबाट सम्भव भएको छैन। राणाशासन निर्वाचनले अन्त्य गरेको थिएन, पञ्चायती व्यवस्था मतदानको परिणामले समाप्त भएको थिएन, राजतन्त्र पनि केवल चुनावी प्रक्रियाबाट हटेको थिएन। ती सबै परिवर्तन जनआन्दोलन, संघर्ष, राजनीतिक चेतना र व्यापक जनदबाबका परिणाम थिए।

त्यसैले कुनै दलले कुनै एक निर्वाचनमा धेरै सिट प्राप्त गर्‍यो भन्दैमा इतिहासको अन्त्य भएको ठान्नु वा स्थायी समाधान भेटिएको निष्कर्ष निकाल्नु उचित हुँदैन। चुनाव जनमतको एउटा अभिव्यक्ति हुन सक्छ, तर सामाजिक रूपान्तरणको अन्तिम साधन होइन।

आज आवश्यकता एउटा यस्तो नयाँ शक्तिको छ, जसले स्पष्ट वैचारिक आधार बोकोस्, राष्ट्रिय स्वाधीनताको पक्षमा दृढतापूर्वक उभियोस्, श्रमजीवी जनताको हितलाई केन्द्रमा राखोस् र समाज परिवर्तनको स्पष्ट खाका प्रस्तुत गरोस्। केवल लोकप्रिय नाराले होइन, सिद्धान्त, संगठन र संघर्षको बलमा उभिएको शक्ति निर्माण आजको ऐतिहासिक आवश्यकता बनेको छ।

देश परिवर्तनको बहस अब केवल चुनावी अंकगणितमा सीमित राख्ने समय सकिएको छ। नेपाली जनता आफ्नो भविष्यको नयाँ मार्ग खोज्ने मोडमा उभिएका छन्। यदि विद्यमान शक्तिहरूले जनअपेक्षा पूरा गर्न सकेनन् भने इतिहासले फेरि नयाँ विकल्प जन्माउनेछ। त्यो विकल्प वैचारिक रूपमा स्पष्ट, उद्देश्यमा दृढ र परिवर्तनका लागि संघर्ष गर्न तयार हुनुपर्छ।

समयले दिएको सन्देश स्पष्ट छ—नयाँको विकल्प नयाँ नै हो। अब आवश्यकता केवल सरकार परिवर्तनको होइन, सोच, संरचना र व्यवस्थाको दिशामाथि गम्भीर बहस गर्दै नयाँ परिवर्तनकारी शक्तिको निर्माणतर्फ अघि बढ्नु हो। जनताको वास्तविक मुक्ति, समृद्धि र सम्मानको मार्ग त्यहीँबाट खुल्न सक्छ।

यसैबीच, यी विचार प्रस्तुत गर्ने श्रम संस्कृति पार्टी चितवनका जिल्ला प्रवक्ता शिव शर्मा पछिल्लो समय कुनै पनि औपचारिक कार्यक्रम, सभा वा सार्वजनिक राजनीतिक गतिविधिमा देखिएका छैनन्। केही समययता उनी सार्वजनिक रूपमा मौन छन्। उनको यो मौनतालाई लिएर विभिन्न राजनीतिक वृत्तमा चासो बढ्न थालेको छ। कतिपयले यसलाई गम्भीर वैचारिक तयारीको चरणका रूपमा व्याख्या गरेका छन् भने कतिपयले आगामी दिनमा नयाँ राजनीतिक पहलको संकेत हुन सक्ने अनुमान गरेका छन्।

राजनीतिमा कहिलेकाहीँ भाषणभन्दा मौनताले ठूलो सन्देश दिन्छ। शिव शर्माको वर्तमान मौनताले पनि आगामी दिनमा कुनै नयाँ बहस, वैचारिक हस्तक्षेप वा राजनीतिक पहलको संकेत गरिरहेको हुन सक्ने चर्चा राजनीतिक वृत्तमा भइरहेको छ।